Een onverwachte vondst – Proloog

Een onverwachte vondst – Proloog

Ik ben bezig met een nieuw boek. Ditmaal geen jeugdverhaal, hoewel het al geschikt is voor lezers vanaf 15 jaar.
Onderstaand plaats ik de proloog met de vraag of deze naar meer smaakt.
Graag verneem ik jullie reacties. Stuur deze naar: els@vertelster.nl

Een onverwachte vondst
Proloog

‘Jullie zijn toch niet echt van plan in dat krot te gaan wonen?’ vroeg Michiel terwijl hij vol afschuw naar het oude huis op de foto staarde.
Henk duwde met een pook een stuk hout verder in de open haard. ‘Dat zijn we wel!’ Hij liep naar de eettafel en ging tegenover zijn zoon zitten. ‘Dat ‘krot’ is nu het eigendom van je moeder en mij en in het voorjaar gaan we er wonen.’
Dorise, die met de koffie binnenkwam, deed er nog een schepje bovenop. ‘We hebben al een makelaar opdracht gegeven om dit huis te verkopen.’
Michiel keek zijn moeder verbijsterd aan. ‘Nu geloof ik toch werkelijk dat er iets aan jullie verstandelijke vermogens mankeert!’
‘Fijn te weten dat je daar al aan twijfelde,’ merkte ze droogjes op.
‘Maar moeder, zo’n prachtig grachtenpand krijgen jullie hier in Amsterdam nooit meer terug!’
‘Dat hoeft ook niet. Je vader en ik zijn van plan om de rest van ons leven in Frankrijk te blijven.’ Dorise nam een slok van haar koffie en keek haar zoon over de rand van het kopje afwachtend aan. Ze wist dat er nu een soort kruisverhoor ging volgen.
‘Waar staat dat huis?’ vroeg Michiel argwanend. ‘Toch niet toevallig in een of ander verlaten oord?’
Henk tuitte zijn lippen. ‘Het staat inderdaad een tikkeltje afgelegen, maar op een erg idyllisch plekje aan de kust en op loopafstand van Sainte Véronique, een pittoresk dorpje.’
‘Op loopafstand?’ Michiel lachte spottend. ‘Een nogal ruim begrip. En zijn er eigenlijk wel voorzieningen?’
‘Jazeker! Alleen de elektra laat hier en daar wat te wensen over en de oude dame die er woonde, had ook nog geen televisie- en telefoonaansluiting laten aanleggen.’ Henk sloeg zijn arm om Dorises schouders. ‘Maar nu je moeder en ik gepensioneerd zijn, hebben we toch alle tijd om het huis grondig op te knappen.’
‘We kunnen in ieder geval op gas koken. De gasflessen zijn in het dorpje te koop,’ verklaarde Dorise. ‘Er is een grote open haard en er staan ook nog twee oliekachels met een geëmailleerd bloemendessin, heel romantisch.’ Trots voegde ze er aan toe: ‘En het huis beschikt over een eigen bron!’
Michiel was niet onder de indruk. ‘Ik zal maar niet vragen in welke staat het sanitair verkeert … voor zover aanwezig.’ Hij keek zijn ouders om beurten aan. ‘Volgens mij hebben jullie de meest foute aankoop van jullie leven gedaan!’
Dorise stond op. ‘Zo, dat weten we dan ook weer. Iemand nog zin in koffie?’
Terwijl ze naar de keuken liep, keek Henk naar zijn schoondochter. Anne had nog niets gezegd, maar haar gezicht sprak boekdelen. Het was duidelijk dat ze het volkomen met Michiel eens was. Hij draaide zich om naar zijn twee kleinzonen, die op de bank naar een videofilm zaten te kijken. ‘En jongens, vinden jullie ook dat opa en oma getikt zijn omdat we dat oude huis in Frankrijk hebben gekocht?’
Maarten schudde lachend zijn hoofd. ‘Nee hoor, ik vind het een tof huis.’
‘Ik ook!’ zei zijn jongere broertje Jasper. ‘Mogen we van de zomer bij jullie logeren?’
‘Zonder internet en televisie houden jullie het daar nog geen dag uit,’ merkte Michiel schamper op.
Henk gaf de jongens een knipoogje. ‘Natuurlijk komen jullie bij ons logeren. Oma en ik zullen er wel voor zorgen dat jullie je geen minuut vervelen!’